L'Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre)
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) is de tweede podiumcreatie van Yasmine Yahiatène. In dit nieuwe werk zet ze de lijn van haar eerste voorstelling, La Fracture, verder, maar kiest ze voor een andere focus: weg van de frontale kwetsbaarheid, en naar een ruimte van fictie, poëzie en magie.
Om over zichzelf, over ons, te spreken, beslist Yasmine een masker te dragen. Ze zoekt troost in andere verhalen dan die van haarzelf, verhalen die lang vóór haar geschreven werden, om zo haar eigen kasteel te kunnen bouwen. Ze richt het op een denkbeeldig terrein vol olijfbomen en lavendel, maar ook met verzonnen bloemen, gemaskerde personages getekend met magische stiften, verzamelde, uitgevonden en getransformeerde klanken, archiefmateriaal en teruggespoelde, versleten en vervormde films. Yasmine bouwt haar kasteel en de wereld die daarbij hoort door de deuren van de fictie open te zetten om de leegtes op te vullen. Ze vertrekt naar gebieden die ze zelf heeft getekend om zich te verzoenen met haar intieme en politieke verhalen.
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) zal de vorm aannemen van een sprookje, geïnspireerd door de verhalen van Mouloud Mammeri, door Shakespeare, en door de J’aime lire -tijdschriften uit onze kindertijd. In een beschaving die schrijven en spreken centraal stelt, probeert de voorstelling opnieuw aansluiting te vinden bij de onzichtbare en eenheidsvormige dimensie van de magische wereld die ons omringt, de wereld die orale tradities, natuurvolkeren en de Kabylische cultuur nooit hebben verlaten.
Op scène nodigt Yasmine vier performers uit, samen met een artistiek team waarvan de levenspaden elkaar kruisen in gedeelde ervaringen van marginaliteit. Samen erkennen ze dat hun verhalen als gatenkaas zijn: gefragmenteerd en onvolledig. Door poëzie en verbeelding beslissen ze samen om zichzelf te herstellen.
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) is ook de keuze om te erkennen dat stilte soms goud waard is. Dat we niet alles in woorden hoeven te gieten. Dat in een gewelddadige wereld sommige stiltes ons hebben beschermd en soms zelfs hebben gered. Het gaat er niet langer om ze te breken, maar om ze te verwelkomen en te transformeren. Er magie van te maken.
