Jérôme Michez
Jérôme Michez (°1990, België) is toneelschrijver, regisseur en acteur en woont in Brussel. Hij volgde een opleiding toneelschrijven aan het INSAS na een acteeropleiding aan het Conservatoire Royal van Brussel.
Zijn theaterwerk bevraagt de relatie tussen publiek en spelers, tussen toeschouwer en podium. Hij erkent in de relatie met de ander het begin van een politieke daad en onderzoekt welke vormen deze relatie zonder instemming tijdens een voorstelling kan aannemen. Leegte en onzekerheid spelen daarbij een belangrijke rol. Zijn creaties weerspiegelen zowel de drang om de ander tegemoet te treden als de behoefte om zich af te zonderen.
In 2018 onderzocht hij met Elsa Rauchs de grenzen van wat we op een podium kunnen opvoeren. Dit onderzoek kreeg vorm in AMER / AMER, een voorstelling voor een acteur en een gast uit het publiek, die in januari 2022 in het Théâtre d’Esch (Luxemburg) in première ging en vervolgens werd opgevoerd in het Centre Wallonie-Bruxelles in Parijs en op het festival WET°7 in het Théâtre Olympia – CDN Tours in 2023.
Hij werkte nauw samen met Laure Lapel als dramaturge, eerst voor de voorstelling La Place, die in 2022 in première ging in het Théâtre Océan Nord (Brussel) en genomineerd werd in de categorie Beste Regie van de Prix Maeterlinck de la Critique 2023, en vervolgens voor L’Autre Projet; een stuk dat in 2025 in première ging in Océan Nord. Beide creaties stellen vragen bij de plaats die overblijft voor de mensen die niet betrokken zijn bij grote vastgoed- en stedenbouwkundige projecten.
Als acteur heeft Jérôme voornamelijk gespeeld in voorstellingen op locatie: met het collectief Teatro de Los Sentidos in Tissant Mons (2015), in de voormalige mijnbouwkantoren; met de collectieve creatie Projet Nomade (2014, 2015, 2017) in een caravan; in KANAL – Centre Pompidou met Le Monde-Sans-Envers-Et-Sans-Endroit (2020) en met Elsa Rauchs en Claire Wagener in Doheem – Fragments d’Intimité (2022), in de voormalige hal van staalfabriek Arcelor-Mittal in Esch-sur-Alzette.
Als speler onderzoekt hij de begrippen aanwezigheid, terughoudendheid en noodzaak. Hij verdiept zich hierin door Butoh (Japans danstheater) te beoefenen, wat hij voornamelijk samen met Masaki Iwana en Moeno Wakamatsu doet, sinds 2019. In 2021 en 2022 speelde hij samen met Lucia Palladino in I’ve discovered that loving means going back to repetition (Kunstencentrum Buda, Kortrijk).
In 2024 nam hij deel aan het door CIFAS geïnitieerde programma Constellations, dat kunstenaars uit verschillende disciplines samenbracht, om onder leiding van kunstenares Anna Rispoli in de openbare ruimte op te treden. Hij nam ook deel aan een seminarie over dramaturgie van Camille Louis in La Bellone te Brussel.
