L'Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre)
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) is de tweede scenische creatie van Yasmine Yahiatène. Hier beslist ze dat stilte goud waard is, dat we niet overal woorden op hoeven te plakken. Ze weet dat in een gewelddadige wereld sommige stiltes bescherming boden en soms zelfs levens hebben gered. Het gaat er niet langer om die stiltes te doorbreken, maar om ze te verwelkomen en ze vrij en radicaal om te vormen tot herstellende ruimtes van fictie, poëzie en magie.
Op scène nodigt Yasmine een artistiek team uit waarvan de trajecten elkaar kruisen in gedeelde ervaringen van marginaliteit. Om over zichzelf, over ons te spreken, kiest Yasmine ervoor om één of meerdere maskers te dragen en samen een collectief project voor vier performers op te bouwen, waarbij ze haar plastische universum vermengt met dat van anderen die, net als zij, aan de rand staan. Samen erkennen ze dat hun verhalen op gatenkaas lijken: gefragmenteerd, vol gaten en onvolledig. Ze bouwt haar/hun verhaal op in een denkbeeldig landschap bevolkt door olijfbomen en lavendel; maar ook door kunstbloemen, gemaskerde personages getekend met magische stiften; door verzamelde, uitgevonden en vervormde geluiden; door teruggespoelde, versleten en vervormde archieven en films.
L’Amulette (pour construire un château, il faut un terrain où le mettre) krijgt de vorm van een sprookje, geïnspireerd door de verhalen van Mouloud Mammeri, van William Shakespeare, en door de “J’aime lire”-boekjes uit onze kindertijd. In een beschaving die schrijven, spreken en rationaliteit vooropstelt, probeert het stuk de onzichtbare en verbindende dimensie van de magische wereld rondom ons terug te vinden, die wereld die orale tradities, natuurvolkeren en kinderen nooit hebben verlaten.
